Minning um Flosa Ólafsson
Fallinn er frá einn ástsælasti leikhúsmaður landsins, Flosi Ólafsson, leikari, þýðandi og lífskúnstner. Skarð hans er stórt enda var Flosi stórbrotinn persónuleiki og mikill listamaður.
Þjóðin þekkti Flosa af ótal hlutverkum á leiksviði, í sjónvarpi, útvarpi og kvikmyndum og ekki síður fyrir ritstörf. Hlutverk Flosa voru fjölbreytt þó hann hafi vakið hvað mesta athygli fyrir gamanhlutverk sín enda einstakur gamanleikari. Fáir stóðu Flosa á sporði í ritstörfum þar sem óborganlegur húmor og hnyttin tilsvör voru hans aðalsmerki. Hann hafði einstakt lag á að sjá broslegu hliðar tilverunnar og er það augljóst af ritverkum hans, pistlum og vísum.
Bróðurpart starfsævi sinnar starfaði Flosi við Þjóðleikhúsið en Leikfélag Reykjavíkur naut nokkrum sinnum krafta Flosa, t.d. þegar hann fór á kostum í hlutverki Pozzo í Beðið eftir Godot eftir Samuel Beckett árið 1960. Þegar sú hugmynd kviknaði á síðasta ári að setja á svið hinn sígilda söngleik, Söngvaseið í Borgarleikhúsinu, var efst á óskalista okkar að nota afbragðs þýðingu Flosa sem hann gerði 1990 og enn óma fallegar ljóðlínur Flosa um sali Borgarleikhússins þegar leikararnir syngja af innlifun „ég fjöllin mín kveð, ég kveð þig minn hóll og laut“ og „sigraðu fjöllin, sæktu yfir straum, leitaðu að gæfu, láttu rætast draum“.
Það var einstaklega ánægjulegt að taka á móti Flosa á frumsýningarkvöldinu í Borgarleikhúsinu. Hann mætti ásamt Lilju sinni, brosandi út að eyrum og iðaði í skinninu eins og barn. Tilhlökkunin leyndi sér ekki. Framkallið í lok sýningar á Söngvaseið var eins og svanasöngur Flosa Ólafssonar á leiksviðinu. Eins og hann ætlaði að njóta hverrar sekúndu á leiksviðinu. Nú var það staður og stund sem skipti öllu máli, að njóta þess sem er núna. Þá leyndist engum hvað áhorfendum þótti vænt um Flosa. Þegar hann var spurður út í framkallið i Söngvaseið í viðtali við blaðamann í síðustu viku þá sagði Flosi: „Það var með naumindum að maður gæti staulast upp til að hneigja sig. Ég hélt ég dytti fram af sviðinu, því mig svimaði svo“. Við hin sem sátum í salnum urðum hvorki vör við svima né gamlan mann staulast á svið. Við upplifðum Flosa brosandi út að eyrum njóta orkunnar og væntumþykjunnar frá troðfullum sal sem fagnaði honum svo innilega.
Minningin um Flosa Ólafsson er okkur í Borgarleikhúsinu afar ljúf. Hér á hann ótal vini og hugur allra í leikhúsinu var hjá Flosa síðustu daga hans. Óneitnalega var það tilfinningaþrungin stund að sýna Söngvaseið við textana hans Flosa um síðustu helgi eftir að fregnir bárust af andláti vinar okkar. En við eigum minninguna um hann brosandi og glaðan á Stóra sviðinu sem við geymum í hugskoti okkar.
Fyrir hönd Leikfélags Reykjavíkur og allra í Borgarleikhúsinu færi ég Lilju og fjölskyldu, okkar dýpstu samúðaróskir. Minningin um Flosa Ólafsson lifir.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Valdimar Briem
Magnús Geir Þórðarson, leikhússtjóri Borgarleikhússins
