Faust er kominn á efri ár þegar hann uppgötvar að hamingjan verður ekki höndluð með lestri bóka eingöngu. Mefistó freistar hans og segist geta kynnt hann fyrir sannri hamingju í hinu ljúfa lífi skemmtunar og nautna. Faust tekur boðinu og handsalar veðmálið; finni hann hamingjuna undir handleiðslu Mefistós, þá eignast djöfullinn sál hans. Veðmálið verður þó fyrst tvísýnt þegar Faust kynnist hinni hreinu, saklausu Grétu sem er dregin inn í eilífa baráttu góðs og ills.

María er heillandi ung kona sem bókstaflega elskar lífið og sönginn. Hún finnur sig ekki í klaustrinu og er því send í vist til ekkjumannsins Von Trapp til að gæta sjö hávaðasamra barna hans. María áttar sig fljótlega á því að það sem börnin skortir er ást og hlýju og með söng sínum og glaðværð vinnur hún hug og hjörtu þeirra. Að lokum fellur hinn forskrúfaði Von Trapp einnig fyrir Maríu og málin virðast ætla að fá farsælan endi fyrir alla.

María og Kristján eru á yfirborðinu ósköp venjulegt ungt par. Kristján telur sig hafa ráðið leyndardóma mannskepnunnar með kenningum sálfræðinga, en eftir að ókunnugur maður brýst inn hjá honum verður hann að takast á við þá staðreynd að heimurinn er ekki eins einfaldur og hann hélt. Undir sléttu yfirborðinu leynast ógnvænlegir hlutir, fólk er ekki allt eins og það er séð og líf bláókunnugs fólks getur skarast með ófyrirsjáanlegum afleiðingum.

Kreppan krefst nýrra leikmuna. Lopapeysur í stað jakkafata, frystikistur í stað vínkæla, tjaldvagn í stað utanlandsferða, slátur í stað lífrænt ræktaðra innbakaðra fashana. Undir yfirborðinu býr sannarlega þjóð sem á sér ýmis leyndarmál. Sjálfsmynd íslensku þjóðarinnar birtist í húsunum sem við byggðum og bílunum sem við keyrðum en líka í því hvernig við sviðsetjum okkur á veraldarvefnum og í raunveruleikanum. Nú eru þessar sviðsetningar undir smásjánni, það sem áður þótti merki um velgengni vekur nú hjá okkur óhug.

„Ég vil burt héðan“ eru fyrstu orð Róberts forstjóra í jólaboði fyrirtækisins. Skömmu síðar hverfur hann með húð og hári. Vænisjúka taugahrúgan Holgeir sest í forstjórastólinn þó honum sé það þvert um geð. Við tekur einelti, tvíelti, framhjáhald, undanhald, geðlækningar, geðsýkingar, innbrot, útbrot, uppástungur, undanstungur, dúfnarækt, dúfnaát og auðvitað franski tvífarinn!

Bátur heldur úr höfn rétt fyrir dögun. Menn ýmist fleygja sér í koju eða halda sér vakandi á sígarettum, kaffi og veltingi. Enginn hefur minnsta grun um hvað er í vændum. Hér er komið nýtt, íslenskt verk sem leikhús um alla Evrópu eru nú í óða önn að tryggja sér sýningarréttinn á. Djúpið er frásögn úr íslenskum veruleika sem lætur engan ósnortinn. Þetta er óður til allra þeirra fjölmörgu, íslensku sjómanna sem í gegnum aldirnar hafa haldið á djúpið.

Út frá sjónarhorni trúðsins er vatn skoðað á einlægan en trúðslegan hátt. Hvert ætli sé eðli vatns? Hvað er svona merkilegt við það? Hvað er úthaf og hvað er tár, hvað er foss og regn? Hvaðan kemur vatn og hvert fer það? Trúðnum er ekkert óviðkomandi og hann hikar ekki að leggja fram spurningar og vangaveltur um allt milli himins og jarðar.

Þrír menn eru staddir í rústum. Þeir uppgötva að veröld þeirra er liðin undir lok og að þeir verða að læra að fóta sig að nýju. Úr rústunum í kringum sig raða þeir saman bútum af fyrra lífi og reyna að átta sig á því hvar þeir eru staddir, hvað hafi gerst og hvert skuli stefna.

Þessi sýning færir okkur innsýn inn í nýjustu kenningar um mannsheilann. Útskýrð verða grunnferli skynjunar, minninga og drauma. Leiksviðið er notað til þess að prófa þessar kenningar á sviðinu sjálfu og í huga áhorfandans.

Við erum stödd í óræðu herbergi. Fimm manneskjur eru komnar saman. Ólíkar manneskjur en samt allar tengdar á einhvern hátt. Dr. Matthildur fær þetta fólk til meðferðar. Hún setur skýrar leikreglur og krefst fullkomins heiðarleika, fullkomins gegnsæis. Allt verður að koma fram - það má ekki leyna neinu. Heimurinn fylgist með og vill læra af okkur. Matthildur kemur af stað uppgjöri og það kemst enginn út - fyrr en allt liggur á borðinu!