Sjaldan eða aldrei hefur ungt leikskáld vakið jafn mikla athygli, bæði innan menningarumræðunnar sem og í fjölmiðlum almennt, og Sarah Kane gerði með frumraun sinni Rústað. Verkið var frumsýnt 12. janúar 1995 í Royal Court Upstairs leikhúsinu, og varð það samstundis eitt umtalaðasta sviðsverk síðari ára. Rústað hlaut einhverja þá árásagjörnustu gagnrýni sem sést hafði í breskum fjölmiðlum í áratugi.

Sarah Kane var samtímaskáld með tilfinningu fyrir hinu sígilda og bjó þannig til leikhús fegurðar og grimmdar, leikhús sem maður bar óttablandna virðingu fyrir. Þeir hefðu þekkt þessa tilfinningu, Shakespeare, Sófókles og Racine. En hún var stuðandi fyrir nútímaáhorfendur og óskiljanleg fyrir suma gagnrýnendur. Í augum þeirra sem vanir eru þjóðfélagslegri eða sálfræðilegri skemmtun í leikritum var gróf fegurð leikrita Kane áfall fyrir kerfið.

Að loknu námi í leikritun við háskólann í Birmingham, sem hún segir að hafi næstum gert út af við sig sem leikskáld, kom Sarah Kane vorið 1995 eins og stormsveipur inn í leikhúslífið í London þegar Rústað var frumsýnt í Royal Court-leikhúsinu.  Leikritið er hryllileg dæmisaga um áhrif nútímalegs stríðs á þrjár manneskjur á hótelherbergi í Leeds. Hún lét ekki draga úr sér kjarkinn þrátt fyrir dómhörku gagnrýnenda heldur hélt áfram og leikstýrði öðru leikriti sínu Ást Fedru í Gate-leikhúsinu í maí 1996.